Dag 32 - rustdag in Langres - 9 km
Om te beginnen een dienstmededeling: in deze regio is er heel vaak geen bereik en werkt de WiFi in onze verblijfplaats ook maar half. Publiceren is dus moeilijk. En misschien lukt het de volgende dagen wel helemaal niet…
Gisterenavond
We zijn helemaal in euforische stemming: ons eenvoudige hotelletje valt 100% mee. Geertje ontdekte nu zelfs dat er een zwembad is. Dat zullen we eens gaan uittesten. Hotel geboekt om 13.30 uur, van de rap rap om toch iets te hebben en bingo! Zalig, toch!
Na onze uitgebreide lichaamsverzorging (een topdouche met shampoo en conditioner, mijn haar was nog nooit zo zacht) gingen we de stad in. Dat wil zeggen dat we de straat van ons hotel uitliepen en dan meteen op het hoofdplein van de stad, met de brasserie met terras botsten. Dat was dus precies wat we nodig hadden. We aten een simpele salade en lazen een berichtje van Janneke. Buiten het feit dat ze nooooit meer wil wild kamperen in een bos, gaat het goed met haar. Ze heeft pater Jef ook een aantal keer als huisgenoot gehad en vond dat er inderdaad wel wat reden tot bezorgdheid was over zijn vergeetachtigheid. Verder amuseerden we ons met de reacties op de blog en de berichtjes van thuis. Zo leuk allemaal. Om 21.30 het bed in. Dat is een uitstekend uur voor een pelgrim.
Na een lange nacht en een heerlijk ontbijt was het tijd om onze planning te bestuderen en de toerist uit te hangen. We bezochten de Navarra toren,
wandelden over de Rempards
en gingen in dezelfde brasserie lunchen. Geertje een salade met zalm, ik mosselen.
Sinds mijn vader er over gesproken had, zaten ze in mijn hoofd en kijk, er stonden moules marinieres op de kaart. Daarna tijd voor een heuse siësta. A la bonheur! Over pelgrims gesproken. Elisabeth maakte een onderscheid tussen pelgrims en randoneurs, waarbij de randoneur er eerder negatief uitkomt. Wat Elisabeth bedoelde was dat randoneurs niets met ‘pelgrimage’ te maken hebben maar wel de goedkope slaapplekken van de ‘echte pelgrims’ inpikken. Wij kwamen ze zelf ook wel tegen, vroeger. Rare vogels die ‘de weg’ lopen omdat dat een goedkope vakantie is.
Pelgrimeren is moeilijk in een korte paragraaf te vatten. Ik zal het toch proberen. Alles heeft te maken met het doel van je tocht. Al is de bestemming duidelijk, in ons geval Rome, deze blijft beperkt tot een geografisch, historisch, heroïsch en prozaïsch gegeven. Het graf van de stichter van de Rooms-katholieke kerk, Petrus is voor diepgelovige pelgrims het ultieme doel. Een pelgrimstocht was in oorsprong een tocht om bevrijd van zonden te worden via een ‘aflaat’ (volledige vrijstelling van zonden, opnieuw een zuiver communiezieltje). Een boetetocht dus. Maar een ultiem doel staat nooit op zichzelf. Zovele doelen onderstutten het. Voor mij persoonlijk is het graf van Petrus niet echt mijn ultieme doel. Daarvoor ben ik niet formalistisch en dogmatisch genoeg. Mijn doel is ‘heel’ aankomen in een bijzondere, historische en voor een christen betekenisvolle plaats, zoals zovele mensen dat voor mij deden en ook na mij zullen doen. Met ‘heel’ bedoel ik ‘één met God’. Of welke benaming je er ook graag aan geeft. Stappen doet als vanzelf loslaten en schuift de essentie van alles recht onder je neus. En dat creëert ruimte die nodig is om één te worden met al wat is. Dat is onze bestemming. Genoeg met de overpeinzingen van deze avond, Geertje slaapt al en dat doe ik beter ook. Morgen wacht ons opnieuw een lange en hete dag.
Pps: Voor je onwaarschijnlijke inzet voor deze sponsortocht voor Make it Work, een dikke merci, Chauni!!
Reacties
Niet alleen de fysieke inspanning is bijzonder (ik geraak amper aan 8000 stappen per dag..) maar vooral jullie motivatie en reden om dit te doen. Jullie schrijven er vaak over in de blogs en ik kan me helemaal voostellen wat jullie bedoelen.
We hopen dat jullie blijven schrijven, want dat is het eerste wat we lezen als we onze telefoon aanzetten s ’morgens maar vooral dat alle knieën en voeten het blijven uithouden!
Tot morgen in de blog!!
Dirk en Margriet
PS: in Meise is alles opperbest; jullie huis staat er nog
En als jullie dan zeggen: al wat we meemaken geeft ons het gevoel heelheid, en dus harmonie, met elkaar, met de natuur,met de mensen die we ontmoeten ... met God, dan wil ik dat graag geloven. Mogen die heelheid en harmonie jullie verder vergezellen en leiden ...op jullie tocht, en jullie hele leven lang. Betty